Roem

“Andy Schleck gestopt door de politie voor te snel rijden”. Dank u, Twitter, om me dat te laten weten. Nou, het is natuurlijk niet echt Twitter die het me liet weten, eerder de mensen op Twitter. En dan vraag ik me onmiddellijk af, waarom? Is het nodig dat we dit weten? Doet dat er echt toe? Hij is een wielrenner, geen beroemde filmster die af en toe eens door het slijk gesleurd moet worden om hem dan weer liefdevol in ons hart te sluiten.

Vrij snel na de start van zijn profcarrière gingen vergelijkingen op tussen Tom Boonen en de jongste Schleck. Niet in termen van rennerscapaciteiten - want Schleck is verre van een sprinter – maar wel omdat beiden gezien worden of werden als zondagskinderen. Zij die vaak in de pers verschijnen, niet zozeer altijd omwille van hun prestaties, maar in de roddelbladen en tabloids voor wat ze hebben uitgespookt. Het verhaal van de kat en de Lamborghini van Boonen kent iedereen. Schleck ontkende lange tijd dat hij in Luxemburg net zo erg als Boonen in België bekritiseerd wordt door de niet-gespecialiseerde bladen - als u me toestaat zo te noemen - maar misschien moet hij die mening nu herzien.

Hij verschijnt bijna wekelijks in Lux Privat, de Luxemburgse equivalent van Dag Allemaal, maar dan nog erger – ja het kan. En de verhalen zijn soms echt hilarisch. Het vermoeden dat alles puur verzonnen is uit het brein van een fantasierijke journalist – als we hem of haar zo kunnen noemen eigenlijk – is zo sterk aanwezig, dat er je bijna een hernia van krijgt. Misschien een rare vergelijking, maar ik sta ervoor bekend.

Maar waarom wordt echt alles tegenwoordig uitgesmeerd in die boekjes? Schleck is alomtegenwoordig in de gossipblaadjes, net als zijn oudere broer, in Luxemburg. De kleine deed nochtans zijn best om zogoed als onzichtbaar te zijn op Curaçao. Het duurde eeuwen voor de eerste leuke foto’s – de jetskifoto’s als je wil- met vriendin Jil zich verspreidden. Op zich was dat aangenaam, even rees de “opluchting” dat hij in een volgende fase was richting het volwassen zijn. Even erna komt dat bericht over dat te snel rijden. Ik hoef het niet te weten, maar dat wil niet zeggen dat ik het goed praat. Integendeel, was ik een kennis of vriend van hem, had ik hem nu al een flinke bolwassing gegeven en misschien een ferme klets op de bibs. Maar voor de rest interesseert me die informatie over zijn privéleven geen fluit. Oké, zijn liefdesleven misschien wel, maar niet alle details. Dat doet er niet toe, al zeker niet voor de modale wielerfan. Ik beschouw me nu als een modale wielerfan, het is ooit anders geweest. O jee, ik sla aan het bekennen…

Het kan zijn dat u vindt dat ik de grootste nonsens uitkraam. Dat mag. Maar ik vind al die roddelbladen en hun inhoud “arse-gravy of the biggest kind”. Arse-gravy, dank u Stephen Fry, om me dat woord te leren. Ik gebruik het ook altijd wanneer ik vind dat ik het kan gebruiken. En nu stop ik met lullen voor u hoofdpijn krijgt.

Eva

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s